با اینکه در سال های اخیر مسأله حقوق بهاییان در ایران بیش از هر زمان دیگری مورد بحث و مداقه اندیشمندان ایرانی قرار گرفته، هنوز هم هستند فرهیختگانی که به این مسأله با دیده تردید مینگرند و حقِ آزادیِ بهاییان برایشان حداقل یک علامتِ سوالِ بزرگ است. گستردگی و عمقِ تبلیغاتِ منفیِ روحانیتِ شیعه علیه بهاییان در طولِ سالیان حتی آزاداندیش ترینِ ایرانیان را هم به مسأله بهاییان و حقوقشان بی اعتنا کرده بود. برای توجیهِ این دشمنیِ عمیق دلایلِ متفاوتی ذکر شده، از جمله باورِ بهاییان به ظهورِ مهدیِ موعود و نیاز به دینی جدید. اعتقادات بهاییان درباره مهدویت میتواند عداوتِ روحانیتِ شیعه با آنان را توضیح دهد، ولی برایِ سرکوبِ گستردهِ دگراندیشانِ غیرِبهایی توضیح دیگری لازم است. به زعمِ نگارنده، تمامِ دلایلی که برخوردهای قهرآمیزِ حاکمیتِ فعلیِ ایران با بهاییان، دگراندیشان و گروه هایِ مخالف و معترض را منجر میشوند تحتِ یک عنوان قابلِ جمعند، و آن چیزیست که صاحبِ این قلم آنرا «سیاستِ اکنون محور» مینامد. سیاستِ اکنون محور یعنی انتخابِ ساده ترین راه برای حفظِ قدرتِ گروهِ حاکم. یعنی تا زمانی که زندان و اسلحه و قدرت هست نیازی به مذاکره نیست. ایجادِ وحشت میان بری است که حاکمیت را از قدم گذاشتن در راهِ طولانی و نامطمئنِ مذاکره و مصالحه بی نیاز میکند. سیاستِ اکنون محور نگرانِ آینده نیست، چرا که با حفظِ وضعِ کنونی، در آینده نیز قدرت از آنِ گروهِ حاکمِ فعلی خواهد بود. ولی چیزی که سیاستمدارانِ اکنون محور نادیده میگیرند احتمالِ فورانِ پرقدرتِ بغضِ فروخورده ایست که سالها سرکوب در گلویِ مردم می آفریند. فورانی که در مواردی تر و خشک را میسوزاند و بسانِ انقلاباتِ پرهزینه ای که همه به یاد داریم کمر به نابودیِ تمامِ وابستگانِ گروهِ ستمگرِ حاکم میبندد.
سیاستِ اکنون محور برای تثبیتِ حکومت خود از هر بهانه ای سود می جوید، منجمله وجود تهدید های داخلی و خارجی. اگر دشمنی حقیقی در کمین باشد که فبها المراد، اگر نباشد از بی دردسرترین ها یکی را انتخاب میکند. دشمنی بی منطقِ حاکمیت فعلی با بهاییان در کنارِ اهدافِ دیگر این هدف را نیز تأمین میکند. دشمن نمایی و آزارِ مثلا یهودیان تنها آتشِ خصومتِ اسراییل را تیزتر خواهد کرد، ولی بهایی آزاری جز صدورِ چند قطع نامه و اعتراضِ گروه های حقوق بشری هزینه ای نخواهد داشت. از این روی، سیاستِ اکنون محور پس از مصرفِ تمامِ ادوات به حربهِ ضعیف کشی نیز دست می برد، تا آنجا که حتی از دست درازی به مردگانِ ضعیف ترین اقشار هم ابایی نشان نمی دهد.
در مقابلِ سیاستِ اکنون محور، «سیاستِ آینده محور» قرار دارد. سیاستِ آینده محور به دنبالِ حفظ نظام است نه حفظِ گروه. در سایه نظامی که حفظ میشود امنیتِ گروهِ حاکم در آینده تضمین شده است، چرا که گروهِ حاکم با گروه های دگراندیش یا اپوزیسیون به گونه ای رفتار میکند که میخواهد با خودش رفتار شود. اندیشهِ حاکمیت همان اندازه «دگر» و «متفاوت» است که اندیشه دیگران، و روشِ دیگران همان اندازه «معتبر» و «اصل» است که روشِ حاکمیت. تفاوت تنها در فرعیاتِ نظامِ حاکم است. آنچه اصل است دموکراسی و آزادیست، چرا که تنها این دو عامل هستند که امنیتِ تمامِ گروه ها را–قطع نظر از اینکه چه کسی حاکم شود–تضمین میکنند. آنکه درباره توزیعِ قدرت تصمیم میگیرد رای دهنده است، و از آنجا که مسؤلیتِ انتخاب با اوست بهانه ای برای اعتراض و انقلاب در آینده باقی نمی ماند. سیاستِ آینده محور حامی شهروند است چرا که حفظِ نظامِ مردم سالار به رضایتِ خاطر او وابسته است. تا آنجا که به اقلیت هایی مثل بهاییان مربوط میشود، در جامعه ای با سیاستِ آینده محور نیازی به صفحه ها استدلال برای اثباتِ حقوقِ آنان نیست. نفسِ نیاز به مبارزه برای احقاقِ حقوقِ اقلیت دلیلِ حضورِ سیاستِ اکنون محور و استبدادیست. سیاستمدارِ آینده محور میداند که درب همیشه بر یک پاشنه نمیچرخد و تضییعِ حق اقلیت بازی خطرناکی را شروع خواهد کرد که امنیت خود او را هم به خطر خواهد انداخت. او میداند که با احترام به حقوق اقلیت بیمه ای برای آینده خودش خواهد خرید که حتی سیاستمدارانِ اکنون محور در اوج قدرت هم حسرتش را دارند. بنابراین تنها نگاه به وضعیتِ اقشارِ غیر حاکم در یک کشور برای قضاوت در موردِ نیات و کیفیتِ عملکردِ قشرِ حاکم کافیست.
